دیار شهود

اسم و رسم

shohood — Tue, 29 Dec 2009 18:45:18 GMT

هر چه روزشمار عمر ورق می خورد و غبار نسیان بر انبوهی از خاطرات تلخ و شیرین می نشیند، باز، هستند نکاتی که ناگهان بر حسب واقعه ای، از هزار توی تنگ و تاریک ذهن، به وقایع "امروز"ما نقب می زنند و خود می نمایانند. چاره ای هم نیست. نه آمدن آنها خود خواسته است و نه رفتن، و نه بازآمدنشان!

الغرض، یادم می آید در دوران خردسالی –شاید آنروزها که تازه مدرسه رفتن را تجربه کرده بودم- در تأملات! قبل از خواب شبانه، به سرگذشت "نام"ها بسیار فکر می کردم. مثلا با خود می گفتم "اگر اسم کوچک من و برادرم عوض شود، چه می شود" و یا "اگر نام دوستانم با هم جابجا شود، نسبت من با آنها چگونه می شود!؟"

جدا از عمق آنروزهای پرسش من!، اصولا وقتی اینگونه مباحث مطرح می شود و بسط می یابد، متوجه نقش مهم کلمات(زبان) و ارتباط آنها با مفاهیم ذهنی می شویم. یعنی در می یابیم که همین کلمات که براحتی از دهان ما خارج می شود، می تواند بستر تاملات ژرفی باشد که رد پایش در فلسفه، خصوصا از حدود یک قرن قبل، بسیار بچشم می خورد.

در این میان، بنظرم آنچه کمتر محل اختلاف است، آنست که نام ها، نشانه ای هستند برای شناخت و تمیز مفاهیم کلی و جزئی موجود در ذهن از یکدیگر و صرفا برای بکارگیری در زبان، به عنوان ابزار ارتباط انسانی اعتبار شده اند و صد البته، هیچ اصالتی ندارند.(1)

یعنی من و شما "به کوتاهترین خط رسم شده بین دو نقطه"، چه خط بگوییم چه سطح و چه مکعب و مثلث، در واقعیت "خط بودن" آن تغییری ایجاد نمی شود و لذاست که می گویند نامها، اعتباری و قراردادی هستند. یعنی مقرر شده است که ما به میز "میز" بگوییم و به صندلی، "صندلی" و اگر به میز، چیز دیگری نیز می گفتیم، باز هم "میز" ی داشتیم که رایانه بر روی آن بگذاریم یا بنویسیم و یا برای دو روزی پشتش نشستن، غرق تهمت و دروغ و دغل و حرص و آز شویم.

وقایع این روزها، مرا به سوال آنروزهایم بازگرداند. با اندکی تغییر!

براستی اگر مثلا نام "روح ا... موسوی خمینی" را با نام "محمدرضا پهلوی" عوض کنیم چه می شود!؟ نگاه کنید:

- آیت ا... محمدرضا پهلوی:

"ولایت فقیه همان ولایت مطلقه رسول اکرم(ص) است." (2)

"آنروز که آمریکا از ما تعریف کند باید عزا گرفت" (3)

"بهترین اصل در قانون اساسی این اصل ولایت فقیه است" (4)

"تضعیف و توهین به فقهای شورای نگهبان امری خطرناک برای کشور و اسلام است" (5)

"دفاع از اسلام و حزب الله اصل خدشه ناپذیر سیاست جمهوری اسلامی است" (6)

مسلم است که در صورت جابجایی اسامی، تغییری در ارادت و عشق و محبت ما نسبت به صاحب آن اقوال و افعال حاصل نمی شود.

چرا که "اسم" ها را اعتباری و "رسم" ها را حقیقت وجود افراد می دانیم و برای سنجش صدق و کذب "رسم"ها آنها را به ترازوی "عدالت و فضیلت و حقیقت" سپرده و سپس مهر حب و بغض بر آنها می زنیم. و الا اگر قرار بود نامها، نشانی از درون انسانها بدهند، ما باید مرید "صادق هدایت" دیوانه ی لومپن بودیم که سیاهی فکر و قلمش، سالهاست ادبیات کشور را متعفن کرده، اما ما چنان هستیم!؟ نه.

فرمایش حضرت امیرالمؤمنین(ع) نیز در همین راستاست:

« انظر الی ما قال و لا تنظر الی من قال»

...

اما براستی این "خمینی" کیست که پاره کردن عکس او، منشأ درگیری های چند روز اخیر شده است و وجه تمایز او با دیگر انسانها چیست؟

آیا خمینی انسانی بود همچون من و شما!؟ سری داشت و دو چشم و دو گوش و بینی و ابروان. دو دست داشت و دو پا و انگشتان و ناخنها و ... همچون دیگران!؟

همین!؟

پس جناب "روح الله موسوی خمینی". چه تفاوتی دارد مثلا با "محمد رضا پهلوی"، یا "حسینعلی منتظری" یا "جرج بوش" یا "دیوید بکام" و "میرحسین موسوی" و هر شخص دیگر!؟

نخیر، خمینی عزیز، نه نامی است تهی از محتوا و نه کالبدی است بی روح که بشود به هر نیرنگی از او کام گرفت و ابزار تمتع دیگران شود.

خمینی عزیز ما، عارفی واصل، عالمی عامل، فقیهی دین شناس و مجاهدی بی نظیر بود که دین را از کنج پستوی خانه ها، به تمام شئون اجتماعی و سیاسی و فرهنگی آورد و عرفان و فلسفه و فقه و جهاد را با هم در آمیخت و شرابی طهور ساخت تا تشنگان وصل در این غربتکده آخرالزمان، از آن کام برگیرند.

خمینی، مجموعه ای بود از افعال و اقوال و اندیشه ها که اس الاساس آنها لزوم تمسک به "ولایت الهی" بود که در عصر غیبت در "ولایت فقیه" متجلی می شد و مگر می توان "خمینی" را دوست داشت و تیشه بر بنای محکمی زد که با رنج و مرارت و مجاهدت او و یاران شهیدش استوار مانده است!؟

مگر می توان "خط امامی" بود و در هتک و هدم "بسیج و سپاه و شورای نگهبان و دستگاه قضایی" تلاش وافر داشت!؟

مگر می توان خود را "نخست وزیر" امام نامید و هم پیاله شرق و غرب و بوش و سارکوزی و اوباما و کلینتون و برلوسکونی و رضا پهلوی و سروش و کدیور و منتظری و اعوان وانصارشان شد!؟

آری می توان!

اگر می گویید نه، به بیانیه جناب متوهم و مرثیه های او در باب پاره شدن عکس امام عزیز نگاهی بیندازید! به مطالب "بی بی سی" نظر اندازید که می گوید "اگر امام زنده بود با ما بود"! به سخنان منتظری نگاه کنید که از محبت امام می گفت!

به همه آنها که تیشه برداشته اند و بجان شجره طیبه الهی افتاده اند بنگرید، بعد هم "سوره منافقون" را دوره کنید!

-----------------------------------------------

پی نگاشت:

این مطلب برای چند روز پیش بود که با توجه به سرعت نزدیک به نور اتفاقات اخیر کمی دیر شده است!

۱) البته برخی نظرشان در این باره کمی فرق می کند.

۲ و ۳ و ۴ و ۵ و ۶ ) از بیانات حضرت روح الله است که در کتاب کلمات قصار ایشان موجود است.

نامه ای به یک "دوست داشتنی" سابق!

shohood — Mon, 02 Nov 2009 22:07:18 GMT

جناب میرحسین!

سلام

اینروزها که می بینم به لطف انتخابات بی نظیر! اخیر، بازار نامه نویسی و عریضه بافی داغ داغ است و جنابعالی هم هنوز، بر توسن توهم سوار، بیانیه ده و یازده و دوازده و سیزده و چهارده را فاتحانه درنوردیده و کم کم دارید به بیانیه "n" ام و شکستن رکوردهای برادر گینس نزدیک می شوید، بنده هم جاهلانه جرات کردم تا چند کلامی با شما سخن بگویم. امیدوارم که خاطر نازکتان را مکدر نکنم!

جناب نخست وزیر سابق

راستش آنروز که حضورتان در انتخابات قطعی شد، بنده خوشحال شدم کسی را یافته ام که حداقل شایستگی دریافت آراء مردم را داشته باشد و در نشستهای دوستانه و خانوادگی هم بارها اعلام کردم که به احتمال فراوان رای بنده شما خواهید بود. پیشینه نظرات اقتصادی و توجه ویژه تان به محرومین و مستضعفین که حمایتهای فراوان خمینی عزیز از شما را در دوران نخست وزیری تان درپی داشت و نیز، عدم حضور در مخاصمات جناحی، خصوصا در این چند سال اخیر، از شما چهره ای مردمی، ساده زیست، معتمد و موجه ساخته بود که برغم خبرهای در گوشی از انتسابتان به اصلاح طلبان، وابسته به طیف و گروه خاصی بنظر نیایید.

جنابعالی هم که بخوبی از داشتن این پایگاه مردمی در بین انقلابیون آگاه بودید، از همان ابتدا در سخنانتان، خود را نماینده بخشی از اصولگرایان و برخی اصلاح طلبان معرفی کرده و اقبال هر دو طیف را گوشزد می کردید.

این نکات بود که ما را بر آن داشت تا بدقت منتظر اعلان نظرات مکتوم شما بمانیم و مواضع و سخنان و خبرهای مرتبط به شما و دوستانتان را دنبال کنیم.(1)؛ (2)؛ (3)

لکن هر روز که می گذشت، با واضح شدن ناگفته های چندین ساله، حلقه اطرافیان اصلاح طلبتان پر رنگتر شده و حامیان انقلابی، از گردتان پراکنده تر می شدند.

این سیر تا آنجا پیش رفت که تمام اجانب و دار و دسته داخلی شان را مجاب کرد که برای نیل به اهدافشان می توانند، تمام همتشان را مصروف شما و شعارهایتان کنند و اینچنین بود که هر چه پیش رفتید، فاصله ما و شما افزون گشت. حتی کار را بجایی رساندید که اینجانب، قربة الی الله، برای اینکه ردای ریاست جمهوری را بر قامت رعنای شما نبینم، دست بدامان رقیب تان شده و از خوف مرگ، به تب راضی شوم و می دانم بسیاری دیگر نیز چون من، چنین برهانی داشته اند برای گرایش به رییس جمهور فعلی.

----------------------------------

دنباله نامه را بعلت طولانی بودن در "ادامه مطلب" آورده ام...

نامه ای به سروش

shohood — Wed, 23 Sep 2009 23:27:18 GMT

وصل خورشید به شب پره اعمی نرسد

که در آن آینه صاحبنظران حیرانند

زاهد ار رندی حافظ نکند فهم چه شد

دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند

...

آقای حسین حاج فرج دباغ ملقب به سروش

مقدمتا عرض می کنم، چندی بود که می خواستم مطلبکی برایت بنویسم.

آخر، می دیدم چگونه بحمدالله چپ و راست و شمال و جنوب، از قوت قلم و لطف رقمت بهره ها برده اند!

می دیدم، گونه ها از چنگال تیزت خراشیده است و دلها از دندان نیشت پاره پاره. می دیدم که مصباح یزدی را "نه فقیه و نه فیلسوف" نامیده ای و نصر را "همکار پهلوی". جوادی آملی را "جامانده در 400 سال پیش" خوانده ای و هایدگر را فیلسوف نازیها.

می دیدم فردید و شاگردانش را به باد تهمت و فحش و ناسزا گرفته ای و لاریجانی و بهمن پور و سبحانی را نیز. می دیدم تو را نه فهمی است بر دولت احمدی(ص)، و نه رحمی است بر محمود دولتی(آبادی). نه پیران فرتوت از رشحه قلم راحتند و نه جوانان ناکام از رعشه حنجره ات ایمن.

اما، دریغم می آمد که وقت گرانبها را خرج لومپن های ادیب مدرن کنم. با خود می گفتم نقّال شهیر مثنوی، حتما سری هم به "فیه ما فیه" زده و خوانده است:

"پیلی را آوردند بر سر چشمه ای که آب خورد. خود را در آب می دید و می رمید. او می پنداشت که از دیگری می رمد. نمی دانست که از خود می رمد.

همه اخلاق بد - از ظلم و کین و حسد و حرص و بیرحمی و کبر- چون در توست، نمی رنجی؛ چون آن را در دیگری می بینی، می رمی و می رنجی."

لذا وقتی کلام نافذ بزرگان و توصیه برادرانه دلسوزان را در تو کارگر ندیدم، فهمیدم از بیان ناقص این حقیر نیز ترا سودی نیست!

"صم بکم عمی فهم لایرجعون".

لکن امروز که سفیهانه گمان بردی، به لطف گل آلودی عالم سیاست می توانی بزرگی کنی! و با خدوی خود، روی نکوی شمس طالع سپهر ولایت را بیالایی و نصیب خویش از این اوضاع درهم ببری، دیگر "محال عقل است و خلاف شرع، که تو را فضل و بلاغت، از چنگ عقوبت رهایی بخشد"!

ترسم از این چمن نبری آستین گل

کز گلشنش تحمل خاری نمی کنی

ساغر لطیف و بی غش و می فکنی به خاک؟

واندیشه از بلای خماری نمی کنی!

بر این باورم، سکوت ادیبان مودب و خاموشی دانشمندان مکرم در این سالها، تو را غره کرد تا عرصه را مناسب ترکتازی خود یافته و جاهلانه غریو فتح و ظفر سر دهی!

نخیر جناب روشنفکر دینی! سخت در اشتباهی.

آنانکه چشم عنایتی بر قیود اخلاقی دارند و حدود دینی، کریمانه، از مجادله با جاهلان و معامله با سفیهان و مکاتبه با هتاکان اجتناب می کنند. نه انکه ندانند و نتوانند بل،

"قد یری الحول القلب وجه الحیله و دونه مانع من امر الله و نهیه فیدعها رای العین بعد القدره علیها و ینتهز فرصتها من لا حریجه له فی الدین"

بگذریم...

این هرزنامه اخیرت را که خطاب به مولایم خامنه ای عزیز نوشته بودی خواندم.

از خود پرسیدم چه شده است که فرومایگان مدعی، زبانشان درازی پیشه کرده و از پس نقاب علم و فلسفه، سیاهی درون هویدا کرده و سر مستانه در کوی و برزن، آوای دروغ و دغل و کینه و خشم و نفرت سرداده اند!؟

چه شده است که عابدان "خدای پلورالیست" باز، خرقه نیرنگ بر تن کرده و از " درد دین داشتن و درس دین دادن" می گویند!؟

چه شده است آنان که منافقانه، در هدم اساس دینداری و بنای مسلمانی تلاش وافر دارند، "ناله به درگاه سلطان عالم" می برند و با تکیه بر حمایتهای بی دریغ دنیای کفر، لب به شکوه از یگانه حکومت "الله" در جهان می گشایند!؟

دموکراسی پرستی و "وااسلاما" گفتن!؟ نشستن در دامان خسرو پرویز و قیصر، و مرثیه ثرایی برای "آبروی خدا" و "دیانت و نبوت"!؟ همنشینی با رومیان و همزبانی با رسول الله (ص)!؟ "عروسی خونین" را به وقایع ایران نسبت دادن و غمض عین از جنایات بی بدیل اصحاب دموکراسی و میلیتاریسم دهشتناک آنان!؟

از "قبح مشاهده این حکومت مجاهده" بردن و "طلعت مکروه و هیات ممقوت و منظر ملعون و شمایل ناموزون" حکومت فرادینی را تطهیر کردن!؟

با خرابات نشینان ز کرامات لافیدن و از "ایمان راستین" گفتن و از"صدق سینه مردان راستگو و آب دیده پیران پارسا" و " دعای سحرخیزان و روزه داران و عابدان و صالحان"!؟

آخر الامر هم "لا حول کنان دستهای تغابن بر یکدگر همی مالیدن" و از "قحط سال عدالت و فضیلت" نالیدن!

بر خود نهیب زدم...

این چه سوالاتی است!؟ مگر "من"، "تو" را نمی شناسم!؟ مگر "ما"، "شما" را نمی شناسیم!؟ سوابقت را نمی دانم!؟ مگر مقدمه "علم چیست فلسفه چیست" را نخوانده و سخنانت را نشنیده ام!؟ مگر نمی دانم از چون تویی سخن شفاف طلبیدن و "مدارا و مدیریت" خواستن آرزویی محال است، که مکرر در مکرر به عین الیقین دیده ام چگونه سیاه و سفید و زرد و سرخ را دریده ای!

مگر تو را نمی شناسم!؟ تو را و آن تلمیحات مزخرف مکتوب، که نقابی است بر کراهت ظاهر و دنائت باطن.

تو همانی که گاه جنگ بر طبل علم کوفتن و گاه صلح بر سبیل سخنوری راندن؛ هنگام انقلاب، انقلابی شدن و هنگام روشنفکری، روشنفکر شدن را خوب بلدی.

نیک می دانی چگونه از ابزار دینی و مذهبی و عرفانی در جامعه ی "متوسطان دیندار" بهره بگیری و پروژه پروتستانتیزه کردن، که بگمانت تنها راه رسیدن به آرمان مألوف "لیبرال دموکراسی" است را پیش ببری.

و البته دینی نوشتن و "فرادینی" آرزو کردن از همان هنرهایی است که تنها در طایفه شما روشنفکران یافت می شود و مابقی خلق الله از این طنازی ها بی بهره اند. خصوصا روشنفکران دینی که مولود تناقض اند! تناقضی که دشمنانشان مذعن و دوستانشان معترف اند. برغم انکار تو، که چندین سال است برای یافتن مصداق "کوسه ریش پهن" مجاهدانه می کوشی!

"الی الله اشکوا من معشر یعیشون جهالا، و یمیتون ضلالا. لیس فیهم سعلة ابور من الکتاب اذا تلی حق تلاوته و لا سعلة انفق بیعا و لا اغلی ثمنا من الکتاب اذا حرف عن مواضعه و لا عندهم انکر من المعروف و لا اعرف من المنکر..."

جناب سروش

من حساسیت تو را درک می کنم.

همان حساسیتی که باعث شد این نامه را خطاب به خامنه ای عزیز بنویسی و آن یکی را به دولت آبادی نگون بخت، و ناجوانمردانه، از هر چه فحش و ناسزا و هتک و ناروایی که در چنته داشتی، خروار خروار در سطور آن پراکنده کنی و از شکستن اندک شأن علمی و فلسفی هیچ پروا نکنی!

همان حساسیتی که تو را بر آن داشت بی محابا دروغ بنویسی و دغل ببافی و تهمت بزنی و مرثیه خونبار و اشک آور! از وقایع اخیر بسرایی و شاعر پیشگی کنی و پشمینه پوشی و تند خویی!

بگمانم، اینروزها که رسانه های غربی، برایت به تصویر سازی توفان درونی این رژیم! می پردازند، هول برت داشته که نکند نظامی که خود روزی مدافعش بودی و در رثای شهدایش قلم می زدی، سرنگون شود و تو در همان مدینه فاضله دموکراتیک یا "فرادینی" همچون امروز سرت بی کلاه بماند.

آخر، ارج و قدری بلند در آن حکومت موهوم، محتاج پیشینه ای شفاف! است که نداری! پس باید برای اعلام برائت از این حکومت سنگ تمام می گذاشتی.

لذا در روز روشن، آیه ای از قرآن را به سرقت بردی و بهتانی عظیم بر "شجره طیبه الهی" بستی و هیچ شرم نکردی!

جسارت را به وقاحت آلودی و شاعران عزیز متعهد را به بی شعوری و مداحان را به مزدوری مذمت کردی!

آتش خشم و نفرت خود را نثار همه دلبستگان این نظام الهی کردی و زخم زدی و دریدی و نمک پاشیدی!

برغم افاضات پوچ صراطهای مستقیمت، ردای داوری برتن کردی و مهر سعادت بر سیاهه اشقیا زدی و بر لوح دل مومنان، انگ شقاوت چسباندی!

در این ارذل العمر، هوسهای کور و آرزوهای دور و رویاهای کودکانه ات را نمایاندی و خود را از "نسلی کامکار" دانستی که می خواهید "زوال استبداد دینی" را جشن بگیرید!

آری، همه این هزلیات برای این بود که شاه بیت مرقومه ات را که سالها از بیانش طفره می رفتی بیاوری:

"از بیداد این نظام استبداد آئین برائت می جویم و اگر روزی به سهو و خطا اعانتی به ظالمان کرده ام از تو پوزش و آمرزش می طلبم."

تقبل الله!!!

این قصه عجب شنو از بخت باژگون

ما را بکشت یار به انفاس عیسوی!

جناب دباغ

ناشیانه گمان برده ای که این ها تو را به خواسته ات می رساند. اشتباه کردی. خود را شناساندی. کافیست سری به کامنتهای ذیل نامه ات به دولت آبادی در سایت همفکرت، "هم میهن" و یا "ایرانیان انگلستان" بیندازی تا میزان محبوبیتت در بین همان "زاهدان پارسای دموکرات و مجاهدان سبز حکومت فرادینی" نمایان گردد.

چه خوب شد که چنین کردی!

چه خوب شد که نقاب نفاقت بر افتاد و سر درونت فاش شد تا دیگر "شیخ اصلاحات" که در هر دو دوره انتخابات از او حمایت کردی، نتواند مزورانه شعار "احیای ارزشهای دوران امام" را با توسل به نام امثال تو فریاد کند.

چه خوب شد با ادبیات آنچنانی ات که بحمد الله، انقلابی و ضد انقلابی، ولایتی و ضد ولایتی و دوست و دشمن، همه و همه را فیض داده و می دهد، طعم تلخ "حکومت اخلاقی"ات را که "می خواهد آزادی را ارج نهد"، به دیگران چشاندی! و همه معنای "تحمل و مدارا و آزادی و اخلاق" شمایان را کاملا درک کردند!

چه خوب شد که افسانه آن دخترک "عاطفه امام" و داستان "ترانه موسوی" موهوم و آن دیگری، شهیده زنده ی جنبش سبز "سعیده پور آقایی"- که مصادیقی از اکاذیب متعدد شمایند- مبنای مدعیاتت قرار دادی تا میزان عقل و تدبیر و کفایت و درایتت بیش از پیش نمایان شده و قضاوتت نزد مردم عادلانه تر جلوه نماید!

نگار من چو درآید به خنده نمکین

نمک زیاده کند بر جراحت ریشان

خدا را شکر کرسی حکومت، بدست شما کینه توزان فحاش و قلم بدستان هتاک نیست و الا به تاسی از همبستران غربی ات، بنام دموکراسی و لیبرالیزم و تولرانس، از بکار گیری توپ و تانک و بمبهای اورانیومی و هیدروژنی هم ابا نمی کردید، منتهی قربة الی الدیموقراطی!

نکته آخر هم درباره "جنبش سبز"...

که چون هرزه ها، هر روز من باب تبرّک، شویی برایش کشف می شود!

تا کنون که شمرده ام، تو و مسعود رجوی و شیمون پرز و اوباما و نتانیاهو و سارکوزی و کلینتون و خاتمی و موسوی و کروبی و منتظری و صانعی و آتئیست ها و سلطنت طلبان و توده ایها و عده ای سرمایه دار شکم سیر و جوانان منحرف شمال شهری و بعضا جاهلان فریب خورده، مجاهدانه! زیر علمش سینه می زنید!

توده ایها برای ایران کمونیستی می جنگند، و سلطنت طلبها برای بازگشت پسر پهلوی گوربگور، و شما برای دموکراسی سکولار یا همان حکومت فرادینی، و کلینتون و سارکوزی و اوباما برای استعمار دوباره، شیمون پرز و اولمرت برای جلوگیری از حذف از روی نقشه و موسوی و کروبی و خاتمی و صانعی برای احیاء ارزشهای امام و انقلاب! و دیگران نیز هر کدام، متاع درخور خویش از این آشفته بازار مکاره می برند. مبارکتان باشد.

دیگران را رها می کنم ولی بیادت می آورم که تو در انتخابات، بارها بر موسوی و طرز فکرش تاختی و به حمایت از کروبی تمام قد ایستادی و سخن گفتی. حتی در آن کمدی مشهور انتخاباتی اش، با عنوان "هنوز هم می پرسید چرا کروبی!؟" به ایفای نقش پرداختی و تصویرت برای جلب آراء رتبه پنجم! انتخابات از سیمای جمهوری اسلامی پخش شد و لذا ربطی به "انتخاب سبز موسوی" نداری که امروز فاتحانه دم از آرای او می زنی!

این بسیار جالب است که شما روشنفکران دینی!، با اینهمه محبوبیت در سطح ایران!، میلیونها مردم غیرتمند طرفدار نظام مقدس جمهوری اسلامی و جوانان مومن و مردان متقی و زنان شجاع را که در نماز جمعه و جماعات و عید فطر و روز قدس و... برغم همه مشکلات و نارسایی ها و دشمنی ها، دلیرانه می آیند به هیچ می انگارید و بر شور و شعور آنان رذیلانه می تازید.

شب پره گر وصل آفتاب نخواهد

رونق بازار آفتاب نکاهد

در پایان متذکر می شوم، حقیقتا برای من این صحنه های عجیب و اتفاقات غریب و داستانهای مضحک، عجیب و غریب و مضحک نمی نماید.

می دانم معرکه ای بپاست و در سویی، غرب و شرق و چین و روسیه و امریکا و اسرائیل و تو و رجوی و سلطنت طلبان و دموکراسی پرستان و بقیه آنان که نامشان رفت ایستاده اید، زیر بیرق سبز شیطان. دیگر سوی "حزب الله" اند و مردمی ساده و بی تکلف، کفاش و بقال و بنا و کارمند و کارگر، مظلومین و محرومین و مستضعفان که نه دستشان به بی بی سی و سی ان ان می رسد و نه می دانند توییتر چیست و فیس بوک کدام است! نسبت این دو گروه را به هم، اگر ارباب رسانه ها و جراید مدرنتان به شما اجازت دهند، در راهپیمایی روز قدس به تمام قد می توانی ببینی.

"الیوم تواقفنا علی سبیل الحق و الباطل، من وثق بماء لم یظمأ"

بدبخت آن معدود کسانی که "ثبات قدم از سفله" می جویند و آخرتشان را به دنیای شما دونان می فروشند!

من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم

صد بار توبه کردم و ديگر نمی‌کنم

باغ بهشت و سايه طوبی و قصر و حور

با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم

ناصح به طعن گفت که رو ترک عشق کن

محتاج جنگ نيست برادر نمی‌کنم

پیر مغان حکایت معقول می کند

معذورم ار محال تو باور نمی کنم

و السلام لاهله

------------------------------------------------------------------

پی نوشتها:

۱- نامه سروش به مقام معظم رهبری

http://www.drsoroush.com/Persian/By_DrSoroush/P-NWS-13880619-JashneZevaleEstebdadeDini.html

۲- خشم سروش از دولت آبادی - سایت هم میهن

http://www.hammihannews.com/news/3463

۳- سروش: گاهی چراغ دین دود می زند - سایت ایرانیان انگلستان

www.iranianuk.com/article.php?id=39782

۴- سروش در مصاحبه با روز: فلسفه هيچگاه اينقدر سياسی نبوده است (۱۰/۱۱/۸۴)

البته این صفحه از روی سایت سروش حذف شده!

۵- افاضات جناب روشنفکر دینی در مورد مناظره هم بسیار شنیدنی است. فعلا دسترسی به اینترنت پر سرعت ندارم. اما در اسرع وقت آپلود می کنم ان شاء الله

ناگهان...

shohood — Tue, 03 Mar 2009 22:48:18 GMT

عادت دارم شبها، کارهایی که فردا باید انجام دهم را روی کاغذ بنویسم. دیشب هم همین کار را انجام دادم، مثل همیشه. اما، امروز صبح که برخاستم، دیدم چشمهایم جایی را نمی بیند.

ابتلای به آنفولانزا، عفونت را به پلکها رسانده بود و آنها هم برای باز شدن، ناز می کردند و نَمی می خواستند. نمی دانستند چشمه ی چشم ما، روزهاست که خشکیده و بیابان گونه ها را سیراب نمی کند. لاجرم، برنخاستم، حتی ساعت را نمی دانستم، لحظه ای درنگ کردم و از ورای دو چشم سر، به سرّ این واقعه پرداختم...

آه، عجب دنیایی است و چقدر ما هیچیم!

چنان برنامه می ریزیم که گویی مرکز وقایع جهانیم و عالم به وجود ما بسته است. نمی دانیم که روزی بی آنکه از قبل بدانیم، همه چیزمان، امیال و آرزوها، دوستی ها و دشمنی ها، اولویتها و برنامه ها، همه و همه، "ناگهان" کات می شود و تمام...

فیاتیهم بغتة و هم لایشعرون (1)

هنوز لیست کارهای امروز مقابلم به تذکر مشغول است.

براستی، کدامین روز است که طلیعه صبح برخیزد و برای ما، برخاستنی نباشد!

...

جهان و کار جهان جمله هیچ در هیچ است

هزار بار من این نکته کرده ام تحقیق

پی نوشت.....................................................

1- سوره شعرا – آیه 202

برای غزه و ساکنان غریبش

shohood — Fri, 28 Nov 2008 21:13:18 GMT

غزه خاموش است

غزه سرد است

غزه تاریک و بیمار است

غزه گرسنه است

...

کودکانش دارند از گرسنگی می میرند

بیمارانش از بی دارویی

جوانانش از ضرب گلوله های آتشین

و بقیه شان هم خودبخود!

چه عیبی دارد!؟

...

عوضش، دو میلیون نان خور کم می شود

یک میلیون فرصت شغلی ایجاد می شود

درآمد سرانه مزدوران سازشکار "فتح" افزایش می یابد

دورنمای صلح خاورمیانه روشن تر شده و تازه،

روح یاسر عرفات هم شاد می شود!

...

فدای سرت عزیزم

فدای سرتان عزیزانم

فدای سر همه ی آنها که بمبهای چند تنی تحویل وحشی های صهیونیست می دهند

فدای سر شارون و بوش و اولمرت و پرز و ملک عبدا... و مبارک و شاهزاده های ما قبل تاریخی عرب

فدای سر همه ی آنها

که برای افزایش سود در طرح تحول اقتصادی!،

نقش کمکهای ایران را به مظلومان به سخره می گیرند

فدای سر ابومازن کثیف

فدای سر من و تو...

فدای سر همه ی آنها که نسکافه کوفت می کنند،

هالیوود می بینند،

و اصلا

فدای سر همه ی کوکاکولا نوشان حرفه ای!

آقای باراک حسین اوباما!

لطفا

آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش...

همشهریان، هموطنان و دوستان گرامی! لطفا

برای شادی ارواح همه ی کودکان و جوانان،

بیماران و مصدومان،

و همه و همه ی آنها که قرار است به همین زودیها در غزه بمیرند،

تا "دنیای آزاد" از دستشان خلاص شود،

یک "عمر" سکوت...

داستان ما، احمدی نژاد و احمدی نژادی ها

shohood — Mon, 20 Oct 2008 00:24:18 GMT

چندی بود می خواستم راجع به شیوه عملکرد رئیس محترم جمهور جناب احمدی نژاد سطوری رقمی کنم. راستش بنا به عللی صلاح ندانستم که حرفهای ما نیز وفق مراد دیگران(!) باشد که هر روز و هر ساعت، بی ربط و با ربط، تمام مشکلات فرهنگی و عقیدتی و سیاسی و ... و حتی باز شدن دهانه مترو خیابان شریعتی(!) را هم به ایشان منتسب می کنند و بهره های خویش را از این جریانات می برند. لکن این قضایای چند ماه اخیر، آنقدر آزارم داد که جام مصلحت بر زمین کوفتم و مطلبکی نگاشتم.

قصه ی ما با احمدی نژاد، از آن داستانها نیست که با دیگر رجال این مملکت فخیمه داریم، ما با احمدی نژاد (و نه اعوان و انصارش)، با زبان آرمانهای انقلاب سخن می گوییم، که می دانیم او نیز قلبش برای تحقق آنها می تپد. لذا بر خلاف دیگران که همه چیزشان را بنا به مصلحت قابل اغماض می دانیم و می دانستیم(!) و از قریب به اتفاق سخنان و اعمال و رفتار و سکنات آنها به تجاهل می گذریم و می گذشتیم، اما هرگز از او چنین چیزهایی را بر نمی تابیم.

داستان احمدی نژاد البته در این وبلاگ و در چند سطر محدود خلاصه نمی شود لکن به اجمال بر آن گذری می کنیم. تا بعد! ان شاء ا....

قصه ما و او، از آنجا آغاز شد (شاید حاد شد)، که روزنامه ها نوشتند حضرت ایشان، در دیدار با جناب جوادی آملی از زبان دیگر دوستانش، از هاله ی نوری سخن گفته که او و همراهانش را در سازمان ملل احاطه کرده بود، که ما هم بلحاظ درازی گوش! این واقعه را تلاش مذبوحانه مخالفان در تخریب دولت کریمه ی حضرت ایشان دانستیم و وقتی رئیس محترم جمهور و نزدیکانش مثل جناب الهام، در کمال آرامش وقیحانه، به تکذیب کذب آن گفته ها پرداختند، ما دیگر مطمئن شدیم که در این ماجری توطئه ای در کار بوده است. لکن آن هنگام که فیلم آن سخنان را دیدم، بر سادگی خویش خندیدم، و دانستم چرا وقتی از صحت و سقم این سخنان از جناب جوادی آملی سوال شد، پاسخ فرمودند بروید از خود ایشان بپرسید!

بالاخره ما حیران ماندیم چگونه دروغی به این بزرگی، می تواند در روز روشن از دهان همچون کسی بیرون بیاید که می داند به برکت عصر مدرنیزم از آن محفل فیلمبرداری شده است و چگونه این سخنان به کذب تکذیب می شود و ایضا ماست مالی، و ایشان و دوستان و اعوان و انصار دور قاب چینشان، هرگز هیچ غم و غصه ای از این واقعه بدل راه نمی دهند و احتمالا با گنجاندن این سخن در دیگ فراخ "مصلحت" وجدان خویش را ساکت نموده اند!

داستان عزل و نصبها و استعفاهای اجباری و ... هم بسیار شنیدنی است. نمونه اش، آن تکذیب جناب الهام و آن عزلهایی که شاید به یکی دو روز پس از آن نرسید و سپس جناب الهام از اطلاع نداشتن خود سخن گفت. گر چه ما دیگر آنقدرها پشت گوشمان مخملی نبود که این سخنان جناب الهام را با توجه به نمونه قبلی آن باور کنیم، اما خود ایشان ندانستند اگر بفرض محال –که محال نیست!- آنچه گفتند راست بوده باشد، دیگر باید بحال آن دولت و رئیس و وزیر و وکیلش گریست!

در همآنروزها بود جناب آقای رحیمی که از مقربین درگاه ریاست جمهوری است، در جلسه ای و در حضور حضرت احمدی نژاد به مدیحه سرایی شرم آوری از او پرداخت که حال انسان را دیگرگون می کند و سکوت احمدی نژاد قصه ما، باعث شد بدین نتیجه رسیم که رئیس جمهور ما، گویا باور کرده که "معجزه هزاره سوم" است و احتمالا آن سخنان، بخشی و تنها بخشی! از واقعیت شخصیت اوست.

در این میان واجب است ذکر خیری شود از دار و دسته "بذرپاش" نماد جوانگرایی! دولت نهم، که چگونه سر از یکی از بزرگترین و سود ده ترین شرکتهای این مملکت در آورد، آنهم با کمال لیاقت!، همچنین وزیر محترم صنایع، جناب محرابیان و بقیه اقوام جناب هاشمی ثمره! که هر یک قسمتی از این تراژدی بزرگ را بخود اختصاص داده اند. بگذریم...

داستان ما ادامه یافت، با تصمیمات عجولانه، با اشتباهات فاحش و با پایفشاری های بی جا بر اشتباهات. تا آنجا که نوبت رسید به جناب اسلام شناس! دولت نهم، اسفندیار مشایی، که از قضا، در آنروزها نسبت فامیلی هم با رئیس جمهور محترم ما یافته و احمدی نژاد او را بدان صفت آراسته بود.

پس از شرکت آنحضرت در مراسم حرکات موزون! در ترکیه و اظهارات بسیار موشکافانه(!) اش در باب حجاب در کشور ما و حتی همین اواخر که بجهت سمتش در دولت و وظیفه اش در اسلام شناسی(!)، فرعی به فروع دین افزودند، جالب ترین بخش از سخنانش را به دوستی ما با مردمان اسرائیل اختصاص داد و سخن دیگرش که در محاق رفت، اعطای سخاوتمندانه لقب "بهترین مردم دنیا" به مردم عزیز کشور دوست و برادرمان، ایالات متحده امریکایی بود که در یک نظر سنجی، حدود یکی دو سال گذشته، دیدم که قریب به 60 درصد با حمله کشورشان به ایران موافق بوده اند.

از این سخنان جالبتر، عدم واکنش رئیس جمهور بود و رفتن به کوچه علی چپ، که تا چند روز و شاید هفته ای ادامه داشت و سپس در آن کنفرانس خبری، ایشان مجبور شد حمایت خویش را از فامیل محترم اعلام نموده و به ماست مالی معنای سخنان اسفندیار خان بپردازد. البته این نکته هم ناگفته نماند رئیس جمهور کار را به همین جا ختم نکردند و در مظلومیت رئیس میراث فرهنگی اش مرثیه سرایی هم کردند.

بعد هم شرایط پیش آمده، کار را بدانجا رساند که رهبر عزیزمان، در خطبه های نماز جمعه آنچنان در برابرش بایستند و پایان کار نیز آن نامه رذیلانه بود که نه حاوی عذرخواهی و نه تصحیح آن گفته های مزخرف بود.

به هر حال این قصه نیز گذشت، تا کار ما برسد به ماجرای وزارت کشور، که حقیقتا با هیچ آب کری گندش پاک نمی شود.

جناب احمدی نژاد با اصرار و الحاح فراوان، وزیر کشوری که با جنجال فراوان بر کرسی وزارت تکیه زده بود را(جناب پور محمدی)، با توجه به عدم استعفایش، از کار برکنار کرد و هاشمی را به سرپرستی آن گمارد. سپس با توجه به منقضی شدن مهلت سرپرستی، با نگارش نامه ای، از حکم حکومتی رهبر عزیزمان برای تمدید مهلت سرپرستی او استفاده کرد تا کسی را برای وزارت معرفی کند که آواز خوش مدیریتش(!) در معاونت اداری مالی صدا و سیما نقل محافل بود.

دکتر کردان!، که پیشینه ای بس روشن! در سوابق مدیریتی خود دارند، به برکت هزینه احمدی نژاد قصه ما، از اعتبار ولایت در هنگام رای اعتماد، بر کرسی وزارت نشست و بعد از ایجاد شبهه در صحت مدرک تحصیلی اش، با افتخار هر چه تمام تر!، مدرک خود به رسانه ها ارائه داد و اصرار کرد بر صحت اخذ مدرک دکترای افتخاریش!!!

با تحقیق فراوان مشخص شد که ایشان مدرک را جعل کرده اند و آنگاه این خیمه شب بازی با اعلام شکایت وزیر خیلی محترم! از کسی که مدرک مجعول را به ایشان داده! و اکنون فراری است، و نیز، اعلام حمایت جمع کثیری! از کارمندان وزارت کشور از او و ... ادامه یافت تا بوی گند این لجنزار عفن، بیش از پیش بلند شود و تا کنون، رئیس جمهور محترم عدالت پیشه!، به درخواستهای دیگران برای عزل این جاعل وقعی ننهاده اند که هیچ، گویا دستور داده اند با قدرت! بکار خویش ادامه دهد.

...

آقای احمدی نژاد

آیا گمان نمی کنید ره به ترکستان می برید!؟

هیچ می دانید چه تعداد از مردم این کشور به جرم مشابه وزیر کشور مورد حمایت قاطعانه شما، "جعل مدرک"، در زندان هستند و چه تعداد با این جرم از کار بیکار شده اند و یا با جریمه های سنگین مواجه شده اند!؟

هیچ می دانید بر خلاف تصورتان، دعوای ما با شما، بر سر "کاغذ پاره ها" نیست، بر سر دروغهایی است که گفته شده و می دانیم آنکه با دروغ بر مسند نشسته با دروغ هم بکار خود ادامه می دهد و آنکه با دروغ در هیات علمی و استادی دانشگاه بکار مشغول بوده، نان حرام بر سفره خود برده، از هیچ کاری مبری نیست، مگر آنقدرها احمق باشیم که باور کنیم ایشان حقوقی با این مدرک نگرفته اند و محض رضای خدا مشغول بکار بوده اند!

هیچ می دانید وقتی با کمال اطمینان از صحت بیش از 95 درصد از اطلاعات فرمهای پر شده در طرح تحول اقتصادی سخن می گویید مردم در دل به شما و به سیستمی که چنین تحلیلهای مزخرفی در اختیار شما می گذارد می خندند!؟

هیچ می دانید عزل و نصبهای فراوان و حذف تمامی منتقدین تان، فرصت کار و برنامه ریزی بلند مدت را از آنها می گیرد و مدیرانتان را به اطاعت کورکورانه از تمامی اوامر ملوکانه وا می دارد!؟

هیچ می دانید با میدان دادن به امثال بذرپاش و دار و دسته اش، چه نگاهی را به سیستم مدیریتی کشور رواج می دهید!؟

هیچ می دانید با سکوتتان در برابر متملقین و چاپلوسان مفلس، و با میدان دادن به آنها در چه منجلابی فرو می روید!؟

هیچ می دانید با دروغ گفتن و اصرار بر تکذیب وقایعی که بروشنی اتفاق افتاده اند، دیگران نسبت به تمامی ادعاهای شما چه نظری پیدا کرده اند!؟

هیچ می دانید که دعوای سیاسی شما با شهرداری بر سر منوریل چند میلیارد هزینه در برداشت و مردم درباره بازیهای چندش آور شهرداری و دولت بر سر هر مساله کوچک و بزرگ، چه نظری دارند!؟

...

ما به پیروی از پیر مرادمان، خمینی عزیز اعلام می کنیم، نه با شما و نه هیچ احد دیگری عقد اخوت نبسته ایم و دوستی ما، در درستی راهتان و اعمالتان نهفته است. از گناهان گذشته توبه کنید، با مردم صادق باشید و به شعارهایی که دادید پایبند بوده و بدانید که مردم ما، برای تحقق آرمانهای این انقلاب عزیز، تا پای جان ایستاده اند. از این پس هر روز که دکتر کردان! بر مسند وزارت باشد، فاصله ما با شما بصورت تصاعدی افزایش می یابد.

ما، گمان برده بودیم که داستان این دولت، با بقیه دولتها فرق دارد، نه تنها در شعار که در عمل نیز. لطفا این گمان را از ما نگیرید.

"اهالی دل"

shohood — Fri, 10 Oct 2008 02:10:14 GMT

هر روز، لابلای آدمیانی که در صف نان و بقالی و پمپ بنزین و محل کار و کوچه و خیابان می بینم، لختی به چشمانشان خیره می شوم، تا شاید در سجع کلام و یا برق نگاه، یا حتی نگاشته بر جبینشان، نشانی از دیار عشق و شهود بیابم.

گاه با برخی همکلام می شوم و گاه، می نشینم و ساعتها به تمام موضوعات بحثهایشان گوش می کنم. احساس می کنم من از ایشان و دنیایشان بیگانه ام.

اینجا سخنان تنها، حول و حوش قیمت ملک و زمین و ماشین و برد و باخت استقلال و پرسپولیس و این اواخر، سهمیه بندی بنزین و سهام عدالت و طرح نقدی کردن یارانه ها می چرخد.

اینجا از صبح تا شب کار می کنند و دروغ می گویند، تملق می گویند و می شنوند و اوقات فراغتشان را با جکهای ترکی و لری و کردی پر می کنند، البته اگر راه گناهی باز نباشد!

اینجا آدمها در "امروز" می زیند و "فردا" را در صفحات باقیمانده تقویمها می جویند. اینجا آدمهایی می زیند که دنیایشان به کوچکی ماشین مدل بالا و خانه بالاشهر است و کت و شلوار هاکوپیان است!

من از اینجا بیگانه ام. من اصلا زبان ایشان را نمی دانم. کلام همان کلام است، آری، لکن زبانشان مفهوم نیست.

من اهل یک وادی دیگرم. نمی دانم به اینجا تبعید شده ام و یا چگونه مرا اینجا آورده اند.

من نشان اهالی دل را می خواهم و اینجا، کسی نیست که مرا بدانها حوالت دهد. اینجا کسی هیچ نشانی را، جز آنچه در نقشه تهران و حومه آمده نمی داند!

من نشان اهالی دل را می خواهم.

همانان که آسمان به عطر نفسشان معطر می شود و زمین از ترنم بهاریشان سیراب. همانان که در آسمان شهیرند و در زمین گمنام. همانان که من و دیگران، از ثمرات وجودشان بهره ها می بریم و لکن نه نامشان را می شنویم و نه یادشان می کنیم. همانان که محرمان اسرار این عالمند و ملائک در وصفشان "انی اعلم مالاتعلمون" شنیده اند.

کسی سراغی از ایشان ندارد!؟

...

"مرامنامه اهل دل" را می گشایم، دیوان حضرت لسان الغیب:

ای پیک راستان خبر یار ما بگو

احوال گل به بلبل دستانسرا بگو

ما محرمان خلوت انسیم غم مخور

با یار آشنا سخن آشنا بگو

بر هم چو می زد آن سر زلفین مشکبار

با ما سر چه داشت زبهر خدا بگو

هر کس که گفت خاک ره دوست توتیاست

گو این سخن معاینه در چشم ما بگو

آنکس که منع ما زخرابات می کند

گو در حضور پیر من این ماجرا بگو

گر دیگرت بر آن در دولت گذر بود

بعد از ادای خدمت عرض دعا بگو

هر چند ما بدیم تو ما را بدان مگیر

شاهانه ماجرای گناه گدا بگو

بر این فقیر نامه آن محتشم بخوان

با این گدا حکایت آن پادشا بگو

جان ها ز دام زلف چو بر خاک می فشاند

بر آن غریب ما چه گذشت ای صبا بگو

جان پرور است قصه ارباب معرفت

رمزی برو بپرس حدیثی بیا بگو

حافظ گرت به مجلس او راه می دهند

می نوش و ترک رزق ز بهر خدا بگو

بازآمدن...

shohood — Fri, 03 Oct 2008 02:56:14 GMT

الحمد لله...

پس از روزهای متمادی، باز، این قلم بشکسته، در عالم مجاز فرصت یافت مشق کند، بر صفحه دل.

اهالی دل را اگر گذری اوفتاد، زیر لب، فاتحه ای نثار خستگان این دیار کنند، شاید اثری بخشد، اینروزهای ما را.

یا حق

قدرت قدرتهای جهانی!

shohood — Wed, 03 Oct 2007 21:48:18 GMT

یادش بخیر!، آنروزها که نیروهای آمریکایی بهمراه دیگر سربازان غربی، شیپور پیروزی بر طالبان در جنگ افغانستان را نواختند و دولت انتصابی خویش را بریاست آن کشور مفلوک گماردند، در افواه پیچیده بود چه نشسته اید که چند سالی دیگر، افغانستان، ایالتی دیگر می شود از ایالات متحده ینگه دنیا و بهشتی می شود که بیا و ببین، رفاه و ثروت و امنیت و تکنولوژی، آنقدر فراوان می شود که همه ملل عقب مانده انگشت بدهان شوند و آب از لب و لوچه شان راه بیفتد و حتی، برخی یک جفت شاخ نوک تیز، بر بالای سرشان مشاهده کنند، از تعجب.

می گفتند قرار است افغانستان، همان اتوپیایی شود که صادر کنندگان دموکراسی قولش را به مردمان فرودست جهان داده اند و اینچنین به جنگ دیگر حکومتهای خودکامه! همجوار این خاورمیانه لعنتی بروند.

در همین اثناء، عده ای از دانشجویان گوگولی مملکت فخیمه ایران، که حدود سیصد نفر بودند، وقتی دیدند در ویرانه کشور خویش نتوان بسلامت زیست!، و بهشت همجوار به از دوزخ درون است، ن ئ آآآلل نامه ای نوشتند به حاکم انتصابی دیار افغان، حامد کرزای (که حالا منتخب هم شده!)، و از او خواستند بجهت دشواریهای فراوان تحصیل در ایران، و خفقان و سرکوب و شکنجه و زندان، موافقت نماید که ایشان در افغانستان آزاد و دمکراتیک!، ادامه تحصیل بدهند و آن حاکم منصوب نیز کریمانه پاسخشان داده بود و آنها را به شکیبایی و صبر دعوت نموده و از خدا برایشان موفقیت روزافزون طلب نموده بود.(1)

در همانروزها، یکی از دوستان خوبم که بجهت تحلیلهای سیاسی دقیق! در عرصه های داخلی و بین المللی شهره خاص و عام است، عنوان می نمود که ایالات متحده، بر خلاف منش استعمارگران سابق - یعنی انگلیس و فرانسه و پرتغال- به هر کجا که پا می گذارد، آنجا را آباد! می کند و سپس بهره خویش را از آن دیار می برد.

ما نیز در میان همه آن اقوال مختلف، حیران مانده بودیم ببینیم که بهشت موعود این دموکراسی خواهان چگونه جایی است و دموکراسی ناب آمریکایی، چگونه یک جامعه هر کی هر کی (شیر تو شیر) را سامان خواهد بخشید و تبدیل به یک الگوی منطقه ای خواهد کرد.

...

از آنروزها، 6-5 سال گذشت و کار این اوتوپیا بجایی رسید که می بینیم.

طالبان در بخش وسیعی از افغانستان مجددا دارند حکومت می کنند، کشت خشخاش و تولید مواد مخدر چند برابر شده است، حکومت دست نشانده آنها در ضعیف ترین حالت ممکن می باشد و از برقراری حد اقلی از امنیت عاجز است و هیچ دور نمای روشنی از وقایع بچشم نمی خورد و مردم در فقر و فلاکت شدیدتری گرفتار شده اند و سیل مهاجرانی که چند سال پیش با امید به وعده های آمریکاییان به افغانستان برگشته بودند، مجددا راهی کشورهای همسایه می شوند و ...

حتی یکی دو روز پیش وزیر دفاع انگلیس، بعنوان پشتیبان اصلی سیاست خارجی آمریکا در آنروزها رسما اعلام کرد که: "طالبان باید بخشی از روند صلح در افغانستان باشد."

اگر بخواهیم این جمله را از حالت دیپلماتیک به زبان عامیانه خویش برگردانیم چیزی می شود شبیه غلط کردم خودمان.

یعنی ما پس از اینهمه قتل و غارت و تجاوز و ویرانی و کشتار وسیع از سویی، و ادعای مبارزه با تروریسم و تلاش برای تامین امنیت جهان! از سویی دیگر، بدین نتیجه رسیدیم که با وحشی ترین تروریستها هم می توان بر سر میز مذاکره نشست و از صلح سخن گفت. یعنی ما با میلیاردها دلار هزینه و لشکر کشی در کسوت ناتو و گسیل صدها هزار نیرو، از پس یک گروه تروریستی مفنگی هم بر نیامدیم.(2)

صحنه امروز افغانستان و عراق آیینه تمام نمای قدرت مدعیان سلطه گر در حل مسایل جهانی است و این جمله وزیر دفاع انگلیس، اوج استیصال آنهایی است که گمان می کردند پس از فروپاشی شوروی، مالک تمامی جهانند و از "پایان تاریخ" (3) به نفع لیبرال-کاپیتالیسم سخن می گفتند.

چه کورند آنان که در این دست و پا زدنهای مذبوحانه حزب شیطان، نشانه های آشکار افول و نابودی را نمی بینند و چه سفیهند آنان که در این روزها، برای ما نسخه تسلیم می پیچند و پذیرش واقعیتهای جهانی! را از ما طلب می کنند.

بسیار علاقمندم ببینم آن دانشجویان مفلس، الان کجایند و نتیجه نامه نگاریهایشان چه شد و چرا در اینروزها زبان بکام گرقته اند و نامه ای برای کرزای و مالکی و ... نمی نویسند و چرا اینروزها از تحصیل و زندگی در افغانستان و عراق سخن نمی گویند!؟

پی نگاشت:.....................................

1- هر چه گشتم نتوانستم سابقه آن نامه را در اینترنت پیدا کنم.

2- البته اینها همه در آنصورت است که ما آنقدر سفیه باشیم که ادعای مبارزه غربیها با تروریسم و القاعده را بپذیریم و تمام روابط آنها با تروریستها را به هیچ انگاریم.

3- مقاله ای از فرانسیس فوکویاما

خدا کند "حاج احمد" شهید شده باشد...!

shohood — Mon, 06 Aug 2007 08:19:18 GMT

اینروزها که در اطراف و اکناف، جراید و روزنامه ها و سایتها و دیگر رسانه های مملکت فخیمه، از زنده بودن چهار دیپلمات ربوده شده بدست فالانژها در لبنان سخن می گویند، حقیقتا دلم می لرزد.

اصلا نام "حاج احمد متوسلیان" را که می شنوم، پاکی و صداقت انقلاب در نظرم جلوه می نماید و این راز، برخاسته از گوهر یکتای وجود آن سرباز حقیقی حضرت روح الله است، که قلبها را تسخیر می کند.

هرگز فراموش نمی کنم که هر بار از خاطرات جبهه و کیفیت فرماندهی در جنگ از یکی از دوستان پدرم که یک زرمنده و پاسدار مخلص و دوست داشتنی و همچنین از یاران سابق حاج احمد بود، می پرسیدم، چند دقیقه باید منتظر می ماندم تا هوای بارانی دلش به سکون میل کند و آثار آن را از زیبا چهره اش پاک کند و سپس بگوید:

"در لشکر 27، حاج همت فرمانده شجاع و انسان بزرگی بود ولی حاج احمد یک چیز دیگری بود، امیدوارم روزی برگردد"

... و من با خود می گفتم که بنده خدا، حساب اینرا نکرده که اگر حاج احمد برگردد چه می شود!

...

از آنروزهای عاشقانه ابتدای انقلاب و جنگ، چندین سال می گذرد و اقتضائات اینروزهای حکومت عقل، ذهن حقیر را درگیر خویش کرده که یک عاشق، آیا می تواند در میان عاقلان بسلامت زیست کند!؟

براستی اگر حاج احمد برگردد چه می شود!؟ اگر حاج احمد برگردد و خدای ناکرده! همان حاج احمد سال 60 باشد، چگونه با جامعه امروز ما کنار می آید!؟

آیا او از زمره همان اصحاب کهف است که هر چند حدود 25-26 سال بیش از موطن خویش دور نبوده، لکن به برکت عصر مدرنیته، تغییرات بمراتب وحشتناک تری را نظاره خواهد کرد!؟

تصورش را بکنید، وقتی "او" بیاید و بخواهد با دوستان و اعوان و انصار سابقش مواجهه ای داشته باشد. مثلا اینهمه دکتر و سردار و سرلشکر و امیر و دریابان را با کرور کرور ستاره های کهکشانی بر دوش و عناوین و القاب و مناصب و دم و دستگاه عریض و طویل نظاره کند، و یا بخواهد گپی بزند با تسخیر کنندگان لانه جاسوسی شیطان بزرگ و یا بخواهد سری در آورد از سرّ قائم مقام رهبری سابق و یا نماینده حضرت امام در سپاه و یا همین حاج محسن خان رضایی و بازتاب و خدمتگزاران مستقل و یا بخواهد با رضا خان حزب اللهی، سلام دکتر، حاج آقای سردار قالیباف دیداری داشته باشد!، واقعا چه می شود!؟

...

نمی دانم! و دست کم تنها می توانم در ذهن خویش، بر اندام آرزوهای دور، لباس امید بپوشانم و منتظر تقدیری باشم که بر پیشانی آن عزیز دوست داشتنی رقم خورده است.

اصلا تصور این هم برای حقیر دردناک است.

پس، بگذارید دعا کنیم که فالانژ ها و اسرائیلی ها!، آنقدر اهل مدارا و تساهل و تسامح و رفتار حسنه باشند که برای جلوگیری از بروز اینچنین مشکلات حاد در بازگشت ایشان، حاج احمد عزیز را به شهادت رسانده باشند و تمام اخبار مربوط به زنده بودن ایشان، کذب محض باشد.

امیدوارم...

پی نگاشت: ..................................................................

از همه دوستانی که ذیل مطالب قبلی، پیام گذاشتند و مطلب نوشتند و حقیر نتوانستم پاسخ دهم خاضعانه پوزش می طلبم.